کد خبر: 4068424
تاریخ انتشار: ۱۳ تير ۱۴۰۱ - ۱۰:۲۷

عادت به نوشتن، از ما انسان بهتری می‌سازد

کلمه، قدرتی حیرت‌آور دارد و اگر کسی خود را به نوشتن عادت دهد و به این آیین مؤمن شود، حتی اگر نویسنده نشود، انسان، پدر، مادر و فرزند بهتری خواهد شد و ذهن روان‌تر و منظم‌تری خواهد داشت.

حامد عسگری نویسنده

به گزارش ایکنا از اصفهان، عمارت تاریخی سعدی در حوزه هنری اصفهان، شب گذشته، ۱۲ تیرماه میزبان پنجمین برنامه «عصر تجربه» با حضور حامد عسگری، نویسنده و شاعر همراه با جشن امضای کتاب «گدار»، تازه‌ترین اثر این نویسنده بود.

عسگری در این برنامه، به میل به مانایی و ماندگاری در وجود انسان اشاره و اظهار کرد: از زمان اجداد غارنشین ما تا امروز که اختراعات به نام افراد ثبت می‌شوند، هر رفتار نشانی از این‌ میل دارد و نوشتن نیز رفتاری برآمده از سودای مانایی و ماندگاری است.

وی افزود: کلمه، قدرتی حیرت‌آور دارد و اگر کسی خود را به نوشتن عادت دهد و به این آیین مؤمن شود، حتی اگر نویسنده نشود، انسان، پدر، مادر و فرزند بهتری خواهد شد و ذهن روان‌تر و منظم‌تری خواهد داشت. ورود به ادبیات مانند عاشق شدن است، دلیل آن را نمی‌دانیم، ولی زمانی به خود می‌آییم که غرق در نوشتن و مبتلا به آن شده‌ایم؛ با این وجود، نوشتن تمرین می‌خواهد و کلمات باید بارها تازیانه بخورند تا رام نویسنده شوند.

این نویسنده و شاعر ادامه داد: مثل همه نوجوان‌ها، نوشتن را با یک دفتر خاطرات قفل‌دار شروع کردم. در تصور من، شاعران پیرمردهایی بودند که در خفا شعر می‌گفتند و دفترهای شعرشان پس از مرگ کشف می‌شد، نمی‌دانستم نوشتن نوعی زیست است و باید ادبیات را زندگی کرد.

وی با اشاره به اینکه جهان اطراف ما سرشار از سوژه است، گفت: وقتی شروع به نوشتن می‌کنیم و پیش می‌رویم، ذهن انتخابگر می‌شود و از میان سوژه‌ها، آن را که ارزش ثبت و بسط دارد، پیدا می‌کند. سوژه‌ها مانند لطیفه‌ها هستند، همان‌طور که لطیفه بد و بی‌مزه وجود ندارد و نحوه تعریف است که آن را خنده‌دار یا بی‌مزه می‌کند، سوژه بد نیز وجود ندارد و نوع روایت است که از یک سوژه، متن خواندنی می‌سازد، مهم این است که از نوشتن هراس نداشته باشیم.

عسگری تصریح کرد: هیچ‌کس با جلسه، کتاب، کلاس، همایش و انباشتگی اطلاعات و قواعد، نویسنده نمی‌شود، بلکه آموزش، رشد و پیشرفت در این مسیر، در خلال حرکت اتفاق می‌افتد و با تمرین، توالی و تکرار است که متن به لحن و فرم مناسب خود می‌رسد.

وی با بیان اینکه کار شاعر پیشنهاد دادن به زبان و ذهن جامعه است، تأکید کرد: ساحت شعر و ادبیات بالاتر از آن است که اشعار، انطباق شخصی داشته باشند و صرفاً برای یک معشوق یا یک فرد سروده شوند که در این صورت، گزارش و توصیف است و ارزش چندانی ندارد؛ شاعر با شعر خود لنز و دیدگاهی برای دیدن جهان به مخاطب پیشنهاد می‌دهد، در حالی که انطباق شخصی، شعر را نازل می‌کند.

نویسنده کتاب «پریدخت» اضافه کرد: استفاده از مفاهیم کلان و ارزشمند در غزل، شاعری مثل حافظ می‌سازد که حتی قرن‌ها بعد، همه اقشار به دیوان او تفأل می‌زنند و در واقع، از آینه درونیات خودشان با شعر مواجه می‌شوند و این یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های زبان است که مخاطب از دریچه وجود خود با متن مواجهه داشته باشد.

وی کتاب «پریدخت» را نسخه‌ای از یک عشق ایرانی، اصیل و مسلمان خواند و بیان کرد: در زمانه‌ای که کلام و روایت‌های عاشقانه، سطحی و نازیبا شده بودند، پریدخت را نوشتم تا نشان دهم این‌گونه هم می‌توان به جهان نگاه کرد.

عسگری ادامه داد: فضای ترانه‌های پاپ امروزی اصلاً ایرانی نیست و این در حالی است که عاشق شدن یک جوان اصفهانی با جوان کرمانی یا سیستانی تفاوت دارد، ولی امروز همه روایت‌ها یکنواخت و شبیه است؛ نویسنده‌ها تهرانی نوشتن را شأنیت می‌دانند، در حالی که نوشتن به سبک، سیاق و لحن بومی هر مکان و زمان بسیار ارزشمند است. پریدخت در واقع، پیشنهادی برای نسل‌های جدید به‌شمار می‌رود که با عاشقانه‌ای متفاوت از فضای امروز جامعه آشنا شوند.

وی درباره جدیدترین اثر خود نیز گفت: «گدار»، حاصل تجربه زیسته من در سال‌های کودکی و نوجوانی است، خاطراتی که آن‌قدر پررنگ و جاندار بودند که مرا به نوشتن قانع کردند تا این نوع زیست را برای دیگران و به‌خصوص نسل‌های بعد روایت‌ کنم.

انتهای پیام
نام:
ایمیل:
* نظر:
* :